Karl

''Panie te małe pokurcze obsiadły nas jak chmara mrówków. Grawle były wszędzie, właziły pod dolyaki i wozy, wspinały się na burty... No i na tego norna, co to w eskorcie był. Pamietam go dość dobrze, zawsze miły i uprzejmy, nie reagował na docinki pobratymców czy uszczypliwe uwagi. Ale wtedy w górach, jakby demon w niego wstąpił. Łapał te biedne pokurcze i roztrzaskiwał im łby ciosami pancernej pięsci. A potem używał broczące krwią truchła jak maczugi. Położylismy może z jedną piątą tych pokurczy, zdązyły odciąć uprzęże dwu dolyaków, ale na widok Karla młócącego wroga dwoma trupkami ich pobratymców chyba zwątpiły i ich napór zelżał a potem zaczęły uciekać... Rzuciłem się łapać dolyaka od mojego wozu co by za daleko nie uciekł wystraszony walką i widziałem tylko naszego norna jak pruł przez śnieg za uciekającymi grawlami, doskakiwał do nich i deptał. Powiem wam że po tym co widziałem nigdy w zyciu nie mam zamiaru drażnić żadnego z nornów... .''

— Anonimowy kupiec na trakcie Divinity's Reach i Holebrak.

Imie	Karl Kroenen
Rasa	Norn
Klasa	Guardian - Firebrand
Wiek	Twierdzi że koło 60.
Pseudonimy	Ponurak, Wujek dobra rada/samo zło.

Wygląd

Karl jest potężnie zbudowanym nornem. Noszona często i na codzień zbroja jedynie potęguje to wrażenie. W oczy rzucają sie jego białe włosy, zwukle spięte w kuc. Twarz ma przeoraną szramami i bruzdami blizn. Zazwyczaj gości na niej grymas ni to odrazy ni to irytacji, przywodząc na mys przepracowanego grabarza. Oczy przypominają dwie martwe lodowe kule w których tli się niebieski płomyk. Skórę ma bladą, tym niezdrowym odcieniem jaki pojawia się u konających na śiarczystym mrozie. Usmiecha sie rzadko, i nie jest to piękny usmiech. Nie, zęby ma w porządku. Porusza sie z wilczą gracją nawet mimo cięzkiego pancerza, choć z pewnością zwinnością nie dorówna lżej opancerzonym czy zwinniejszym rasom.

Charakter

Wydaje się być zupełnie inny niż jego pobratymcy - Cichy i spokojny. Opanowany i ważacy słowa. Miły i uprzejmy - aż nagle nie jest. I ktokolwiek stoi mu na drodze przekonuje się że miły pocieszny miś, jest dziką bestią która niedbałym ruchem może uzyć solidnej dębowej ławy jak packi na muchy. Ma własny kodeks postepowania i zasady. Ewidentne wojskowe przeszkolenie i lata dorywczej parcy najemnika sprawiają że jest zdyscyplinowany i potrafi działać w grupie, co nornom czesto przychodzi z trudem, gdy pojawia sie okazja do okazania męstwa czy zdobycia sławy...

Wyposażenie

• Zbroja: Pełna płytowa zbroja, którą nosi niczym drugą skórę. Bez niej czuje się jakkolwiek nieswojo.
• Tarcza.
• Topór/Buława
• Dwuręczny miecz/Włócznia
• Czterolufowy obrzyn z uchwytem pistoletowym. Ładowany ręcznie odprzodowo. Amunicja - proch + ołowiane kule. Celność powyżej 5 metrów zerowa. Przy strzale ze wszystkich luf: promień rażenia na 5 metrach: 1-1.5 metra średnicy. Na 10: 2-2.5 metra.
• Krótki nóż za pasem.
• Długi nóż przy bucie.

Niewielka torba przewieszona przez ramie:

• Krótki zwój liny. W sam raz żeby cos lub kogoś związać. Trochę mało żeby spuszczać się w głębokie studnie.
• Zapasowy K.A.T.
• Bury/Ciemno szary koc. Możne sobie zarzucić na głowę i górną część ciała. Dla człowieka to normalny koc.
• metalowa manierka z mocnym alkoholem. jako środek do dezynfekcji zewnętrznej i wewnętrznej, albo podpałka pod grilla.
• Manierka wody + typowa wojskowa racja zakonserwowanego jedzenia.